Anestezjologia, znieczulenia

IPPV posiada dwie podstawowe odmiany: oddychanie z ujemnym ciśnieniem w końcowej fazie wydechu (NEEP) i oddychanie z dodatnim ciśnieniem w końcowej fazie wydechu (PEEP). NEEP w założeniu ma ułatwiać ewakuację gazów, PEEP usprawniać rozdział gazów w płucach polepszając natlenienie, w przypadkach trudności utrzymania należytych wartości PaO2. Niemniej we wszystkich trzech typach wentylacji z dodatnim ciśnieniem następuje odwrócenie sytuacji względem naturalnego przewietrzania. Konsekwencją bowiem każdego jest wzrost ciśnienia w drogach oddechowych w fazie wdechu.
Oddech kontrolowany wykonuje się - w czasie znieczulenia inhalacyjnego u ludzi i zwierząt małych - ręcznie ugniatając samorozprężalną piłeczkę aparatu AMBU, worek oddechowy aparatu anestetycznego (układ półzamknięty i zamknięty) lub zamykając okresowo wylot rurki T (układ półotwarty). Pracę człowieka mogą zastąpić respiratory. Przy wskazaniach ratowniczych (niedomoga oddechowa wywołana, np urazem lub przedawkowaniem anestetyku) istnieje u psów i kotów możliwości sztucznej wentylacji wdmuchiwaniem powietrza wydychanego osoby ratującej (metoda usta-usta, usta-rurka).
Układ anestetyczny, AMBU lub respirator łączy się z płucami zwykle rurką dotchawiczą, mającą te przewagę nad maską, iż zapewnia stałą drożność górnych dróg oddechowych i szczelność ich połączenia z aparatem. Ubocznym efektem użycia maski u zwierząt może być wzdęcie żołądka.
Pomysł wyłączenia - przed przystąpieniem do anestezji, oddechu spontanicznego i stosowanie mechanicznego w formie IPPV - zaczął być praktycznie wykorzystywany w medycynie dopiero przed 50 laty. Do tego celu wykorzystuje się środki zwiotczające (patrz str. 11).
Wskazaniem do prowadzenia oddechu kontrolowanego w czasie znieczulenia, prócz zabiegów na otwartej klatce, są dłużej trwające operacje gdzie stłumiony anestetykami, oddech własny nie zapewnia dostatecznej wymiany gazowej.