Anestezjologia, znieczulenia

Wskazaniem do stosowania oddechu sztucznego są:
*niewydolność oddechowa (hipowentylacja),
*niedotlenienie,
*znieczulenie do torakotomii, innych zabiegów wymagających pełnego zwiotczenia, operacji długotrwających.
Sztuczna, mechaniczna wentylacja jest całkowitym lub częściowym zastąpieniem oddechów własnych za pomocą czynnego wprowadzenia do płuc powietrza, powietrza wzbogaconego tlenem lub czystego tlenu.
By lepiej zrozumieć problem prześledźmy proces przewietrzania płuc. Podczas naturalnego wdechu skurcz mięśni wdechowych poszerza klatkę, a z nią płuca. Wtedy to obniża się ciśnienie w drogach oddechowych. Powstała różnica ciśnień między pęcherzykami a atmosferą powoduje zasysanie powietrza. W czasie wydechu ciśnienie w drogach wzrasta, ponieważ płuca i klatka wracają pasywnie do wymiarów wyjściowych, dzięki energii zgromadzonej w ich elementach sprężystych. Powietrze zgodnie z odwróconym gradientem kieruje się teraz z płuc do atmosfery.
Oddech kontrolowany polega na zastosowaniu sztucznie narzuconej częstości i objętości oddechów. Oddech wspomagany zwiększa objętość oddechową przy zachowanym rytmie oddychania spontanicznego. Najpowszechniej używanym i efektywnym sposobem wentylacji mechanicznej jest okresowe wytwarzanie wzrostu, powyżej atmosferycznego, ciśnienia w jamie ustnej (rurce dotchawiczej). Nosi on nazwę oddychania z przerywanym ciśnieniem dodatnim (skrót z ang. IPPV), powodującym przepływ gazów do płuc. Ustanie działania nadciśnienia, czyli jego wyrównanie z atmosferycznym, umożliwia bierny wydech. Zarówno w oddechu spontanicznym jak i IPPV, gradient ciśnień między pęcherzykami i jama ustną ma ten sam kierunek, lecz w pierwszym przypadku wdech wynika z obniżenia ciśnienia w pęcherzykach (zassanie gazów), w drugim z jego wzrostu na poziomie jamy ustnej (wtłoczenie gazów).