Anestezjologia, znieczulenia

Dożylne wstrzyknięcie (iniectio intravenosa) leku wyróżnia się tym, że działanie środka neurodepresyjnego ujawnia się prawie natychmiast, dzięki ominięciu ustrojowego mechanizmu wchłaniania. Szczyt jego działania osiąga się również szybko; objawy utrzymują się krótko i są generalnie bardziej intensywne niż przy innych parenteralnych aplikacjach. Dożylne wprowadzenie do znieczulenia nastręcza zwierzęciu najmniej przykrych doznań. Wadą tej drogi jest brak możliwości usunięcia nadmiernej dawki.

Rurka dotchawicza służy: aplikacji mieszaniny tlen-anest., także prowadzeniu IPPV, utrzymaniu drożności GDO, prewencji aspiracji płynów. Intubację wykonujemy w śnie podstawowym (thiopental,wodzian) wyłączającycm odruchy (krtaniowy i połykania). Ekstubacja następuje - po powrocie tych odruchów.

Układy anestetyczne. Dzielimy je na: bezzwrotne - powietrze wydychane jest każdorazowo do atmosfery oraz zwrotne - gdzie część lub wszystkie gazy wydechu oczyszczone zostają z CO2 w pochłaniaczu.

Anestetyki wziewne są gazami lub cieczami (lotnymi), parującącymi w temp. pokojowej. Podtlenek azotu jest gazem przechowywanym w butlach pod ciś. 50 atm. Nie można go stosować w ukł. zamkniętym, ponieważ trudno ocenić stopień wysycenia tym gazem ustroju, rzutującym na stężęnie O2 w pęcherzykach.

Opory oddechowe - siła potrzebna do przesunięcia powietrza w drogach oddechowych. Opory przepływu (30% pracy oddychania) - są wprost proporcjonalne do długości przewodu i natężenia przepływu,odwrotnie proporcjonalne do czwartej potęgi średnicy przekroju. Opory elastyczne (70%) - wysiłek potrzebny dla odkształcenia płuc i klatki piersiowej. Gdy układ zwierzęcia połączy się z systemem długich rur aparatu do znieczulenia, dodatkowe opory wzmagają wysiłek oddychania (opory oddechowe aparaturowe) niezbędny do przesunięcia powietrza, także przez pochłaniacz, zastawki oraz worek oddechowy.