Anestezjologia, znieczulenia

Indukcja, czyli wprowadzenie do znieczulenia głównego
Przed znieczuleniem miejscowym indukcja opiera się najczęściej na zastosowaniu silniejszej premedykacji (patrz premedykacje-kombinacje). Chodzi o głębszą immobilizację zwierzęcia tak by nie broniło się przy wykonywaniu zn. lokalnego i spokojnie leżało w czasie operacji. Niekiedy w tym celu uciekamy się do środków hipnotycznych (patrz sen podstawowy).
Wprowadzenie do znieczulenia ogólnego ma na celu nie tylko unieruchomienie pacjenta, ale także eliminację pobudzeń psychomotorycznych i stworzenie dogodnych warunków do intubacji. Przed znieczuleniem ogólnym iniekcyjnym indukcję wywołuje się najczęściej tym samym lekiem, którym następnie podtrzymujemy znieczulenie, np. barbiturany (Vetbutal), ketamina, etomidat, propofol, mieszanka lityczna. Dawkę inicjującą podajemy w szybkiej, jednorazowej iniekcji, tzw. bolus.
Przed znieczuleniem ogólnym inhalacyjnym zwykle u małych zwierząt posługujemy się krótkodziałającym barbituranem (thiopental, methohexital), u dużych zwierząt prócz barbituranu, chętnie stosowany jest środek zwiotczający (gwajamar) i nasenny (wodzian chloralu). Często leki te łączy się razem, np. gwajamar+thiopental lub gwajamar+wodzian.