Anestezjologia, znieczulenia

Domięśniowe lub podskórne wstrzyknięcie: początek akcji leku może nastąpić dopiero po upływie 10-15 min. Maksymalne efekty zaznaczają się klinicznie w ciągu kolejnych kilkunastu minut, niekiedy po godzinie. Zależą od ukrwienia tkanki i miejsca iniekcji, zdolności absorpcji leku oraz intensywności jego metabolizmu. Czas działania jest przedłużony w porównaniu z iniekcją dożylną.
Podskórnie podajemy płyny izotoniczne, niedrażniące roztwory antybiotyków i takie leki, które chcemy by wchłaniały się powoli (atropina, analgetyki miejscowe). Zastrzyki podskórne wykonujemy w ten sposób, że odciągamy skórę od podłoża palcem wskazującym i kciukiem. Powstały fałd przebijamy prostopadle ustawioną igłą, unikając wkłucia pod powięź. Tworzy się uwypuklenie świadczące, że płyn podano prawidłowo. Domięśniowe iniekcje wykonujemy do mięśni: m. triceps brachii, m. gluteus medius, m. quadriceps. U psów unikajmy aplikacji do mięśni tylnych okolic uda - grozi kulawizną po podaniu w okolicę n. ischiadicus.
Należy zapoznać się z zaleceniem co do drogi podania poszczególnych leków, np. preparat Calcium chloratum, podany dożylnie nie wywoła szkodliwych następstw, a po jego iniekcji podskórnej możemy spotkać się z odczynem lokalnym. Drażniące efekty rzadziej spotykamy po wstrzyknięciu domięśniowym niż podskórnym ze względu na lepsze ukrwienie tkanki mięśniowej, z której wchłanianie leku następuje szybciej. Stąd roztwory stężone (glukoza 20%) i oleiste nie powinny być podawane do tkanki łącznej podskórnej.