Anestezjologia, znieczulenia

Częstość wentylacji (f) sztucznej musi być podobna do spontanicznej (u małych zwierząt 15-20, dużych 10-15 oddechów/min). Objętość powietrza wprowadzonego podczas pojedyńczego wdechu do płuc to objętość oddechowa (VT), którą można skalkulować na poziomie 15-20ml/kg. U małych waha się ona w granicach 20-300ml, a u dużych zwierząt 3000-5000ml. Czynne wprowadzenie powietrza lub czystego tlenu do płuc winno wywołać widoczne, choć nie ekstremalne uniesienie klatki piersiowej. Kiedy klatka jest już otwarta wielkość inflacji można oceniać obserwując bezpośrednio rozprężanie się płuc. Dodatnie ciśnienie wdechowe nie może być zbyt wysokie. Po pierwsze dlatego, by nie uszkadzać pęcherzyków płucnych, po drugie by nie ograniczać nawrotu krwi żylnej.
Odcinki niskociśnieniowe krążenia systemowego, tzn. duże naczynia żylne z naturalnie ograniczoną regulacją napięcia ściany, jak i przedsionki oraz komora prawa w okresie rozkurczu, poddają się w sposób bierny działaniu zwiększonego ciśnienia panującego w ich otoczeniu. Zatem ograniczenie powrotu krwi do prawego serca jest konsekwencją obniżenia ciśnienia napędowego, czyli zmniejszenia różnicy ciśnień między aortą a ujściem żylnym prawym.
W badanich na psach i koniach wykazano spadek rzutu serca postępujący ze wzrostem dodatnich ciśnień i czasu wdechu. Zasadniczy wpływ ma podwyższenie średniego ciśnienia śródopłucnowego w całym cyklu oddechowym, ponieważ przedłużona inflacja (stosunek czasowy wdech/wydech = 2:1) ciśnieniem dodatnim +20cmH2O redukowała rzut bardziej niż ciśnienie + 30 cmH2O, stosowane w krótkim czasie wdechu (wdech/wydech = 1:2).
Za optymalne uznaje się dziś wywoływanie w drogach oddechowych okresowego nadciśnienia w zakresie 10-25cmH2O, przy czym stosunek wdechu do wydechu wynosi 1:2; szybkie wypełnienie płuc i dłuższa przerwa wydechowa wydają się być właściwym rozwiązaniem